مقدمه: عدم توجه به رضایت شغلی در بلند مدت، نظام سازمانی را مختل و موجب بروز عصیان، کاهش حس مسئولیت، کاهش روحیه کارکنان و در نهایت ترک خدمت می­شود و این امر خود باعث فرسودگی شغلی خواهد شد. لذا این پژوهش با هدف ارزیابی اثر بخشی آموزش توانمند سازی معنوی، بر میزان رضایت شغلی ماماها انجام شد.
مواد و روش کار: در این پژوهش نیمه تجربی۴۲ (۲۳ نفر گروه مداخله و ۱۹ نفر گروه کنترل) ماما سال ۱۴۰۲ در مرکزآموزشی درمانی خیرین سلامت در شهر قم ایران حضور داشتند، با استفاده از نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. مداخله شامل کارگاه آموزشی به شیوه سخنرانی و همچنین ارایه فایل­ های آموزشی در فضای مجازی بود. رضایت شغلی ماماها از نظر ماهیت کار، سرپرستی، حقوق، ارتقاء، همکاران و محیط کار با اندازه گیری­ های مکرر در سه نقطه زمانی اندازه گیری شد. داده‏ ها با استفاده از آزمون آنالیز واریانس دوطرفه درنرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافته ها: نتایج آنالیز واریانس دو طرفه با اندازه‌گیری‌های مکرر نشان داد که میانگین نمره سطح رضایت شغلی ماماها  در طی سه بار اندازه‎گیری در دو گروه مداخله و کنترل معنی‎دار بود همچنین ارزیابی درون گروهی نشان داد که برخلاف گروه کنترل، اختلاف میانگین در گروه مداخله معنی‌دار بود.
نتیجه گیری: یافت­ه های این تحقیق نشان داد، برنامه آموزشی توانمند سازی معنوی ماماها می ­تواند بر افزایش رضایت شغلی ماماها موثر باشد.