مقدمه: رنج‌هایی که مادران بابت به دنیا آوردن نوزاد نارس متحمل می‌شوند، بسیار طاقت فرسا است. این‌که چه عواملی کمک می‌کند مادران با سختی‌های این شرایط پُررنج سازگار شوند و بتوانند از نوزاد نارس خود مراقبت کنند، موضوعی است که این مطالعه پدیدار شناختی در بستر فرهنگی اجتماعی ایران بررسی کرده است.
مواد و روش‌ کار: این پژوهش از نوع کیفی با رویکرد پدیدارشناسی بود که با مشارکت ۱۶ مادر که نوزاد نارس آن‌ها در بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان در بیمارستان دولتی امام رضا (ع) در شهرکرمانشاه بستری بودند انجام شد. نمونه‌گیری به شیوه هدفمند بود و برای گردآوری داده‌ها از مصاحبه‌های فردی و چهره به چهره استفاده شد. برای تحلیل داده‌ها از روش هفت مرحله‌ای دیکلمن استفاده گردید.
یافته‌ها: در تحلیل مصاحبه‌ها ۳ مضمون با عناوین "توانمندسازی شناختی"، "تولید امید" و " بهره‌مندی از حمایت اجتماعی" به دست آمد. مضمون «توانمندسازی شناختی» به معنای تقویت و توسعه توانایی‌های ذهنی و مهارت‌های شناختی افراد برای مقابله با چالش‌ها است. این مضمون از ترکیب ۴ زیر مضمون "القای خودکارآمدی"، "درک تهدید به عنوان فرصت"، "عادی سازی" و "توجیه" حاصل شد. مضمون دوم از ترکیب ۲ زیر مضمون "تولید امید از طریق دعا و شکر گزاری" و "تولید امید از طریق ایجاد خوش بینی" تشکیل شد. مضمون سوم نیز از ترکیب ۲ زیرمضمون "بهره‌مندی از حمایت و همدردی نزدیکان" و "بهره‌مندی از حمایت و همدردی کارکنان نظام سلامت" حاصل شد.
نتیجه گیری: بسیاری از مادران بصورت خودانگیخته و با به‌کارگیری ظرفیت‌ها و سرمایه‌های روانشناختی خود، هم‌چنین با بهره‌مند شدن از ظرفیت‌های موجود حمایت‌های اجتماعی، توانسته بودند سازگاری نسبتا مناسبی با تولد نوزاد نارس و مشکلات مراقبت از او کسب کنند. تجارب بیان شده توسط این مادران می‌تواند در طراحی مداخلات روانی اجتماعی برای ارتقای سازگاری مادران دارای نوزاد نارس، کمک کننده باشد.