چهارشنبه 2 تیر 1400
OPEN ACCESS
دوره 11، شماره 1 - ( بهمن ـ اسفند 1390 )                   جلد 11 شماره 1 صفحات 29-37 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Hamidreza Hatamabadi, Hamid Soori, Reza Vafaee, Mashyaneh Hadadi, Elaheh Ainy, Hamidreza Asnaashari. Epidemiological pattern of road traffic injuries in Tehran-Abali axis in 2008: a prospective study. Payesh. 2012; 11 (1) :29-37
URL: http://payeshjournal.ir/article-1-481-fa.html
حمیدرضا حاتم آبادی ، حمید سوری ، رضا وفایی ، مشیانه حدادی ، الهه عینی ، حمیدرضا اثنی عشری . الگوی اپیدمیولوژیک مصدومیت‌های ترافیکی جاده تهران ـ آبعلی: یک مطالعه آینده نگر. پایش. 1390; 11 (1) :29-37

URL: http://payeshjournal.ir/article-1-481-fa.html


چکیده:   (5024 مشاهده)
هدف از اين مطالعه تعيين الگوي اپيدميولوژيک مصدوميت‌هاي ناشي از تصادفات رانندگي در جاده تهران ـ آبعلي در سال 1387 است.
در يک مطالعه آينده نگر يک ساله، مصدوميت‌هاي ترافيکي محور تهران ـ آبعلي از زمان وقوع حادثه تا يک ماه بعد از آن و اطلاعات مربوط به مصدومان در دو مرحله پيش بيمارستاني و بيمارستاني با همکاري پليس راه، شش منطقه پايگاه اورژانس پيش بيمارستاني، 12 بيمارستان و 3 درمانگاه جمع آوري شد. اين اطلاعات در مرحله پيش بيمارستاني شامل سن، جنس، عضو آسيب ديده بدن، نمره Revised Trauma Score-RTS و Injury Severity Score-ISS و در مرحله بيمارستاني شامل طول مدت بستري، وضعيت هنگام ترخيص و يک ماه پس از رخداد حادثه بود. در اين مدت، 243 مورد تصادف رانندگي رخ داد. 23 نفر قبل از رسيدن به بيمارستان فوت شدند و 345 مصدوم در مراکز درماني پي گيري شدند. ميانگين سني مصدومين 6/15 ± 6/33 سال بود و 71.1 درصد از آنها مذكر و بيش از 60 درصد از مصدومان، به گروه‌هاي سني 20 تا 39 سال تعلق داشتند. بيشترين فراواني آسيب مربوط به سر و صورت بود. ميانگين RTS مصدومان 7.24 و ميانگين شدت آسيب آنها 9.83 بود. شدت آسيب در عابران پياده نسبت به رانندگان و سرنشينان خودروها و موتورسيکلت‌ها بيشتر بود (0.05>P). ميانگين زمان بستري در نزديک به 75 درصد از مصدومان کمتر از 24 ساعت بود. وضعيت مصدومان يک ماه پس از ترخيص 66.5 درصد مشابه پيش از تصادف بودند.
پيش بيني مراقبت هاي بيشتر پزشکي در صحنه تصادف، آموزش و نظارت بيشتر در رانندگان جوان، آموزش مردم و تأمين محل‌هاي عبور مطمئن براي عابران پياده، برنامه ريزي‌هاي آموزشي به منظور نحوه حفاظت از سر و صورت در هنگام رانندگي و افزايش کيفيت ارايه خدمات درماني به مصدومان سرپايي مورد نياز است.
متن کامل [PDF 261 kb]   (1742 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: پزشکی
پذیرش: 1389/10/11 | انتشار الکترونیک پیش از انتشار نهایی: 1390/9/26 | انتشار: 1390/10/25

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به پایش می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2021 All Rights Reserved | Payesh (Health Monitor)

Designed & Developed by : Yektaweb