مقدمه: خودگزارشی سلامت یکی از شاخص‌های معتبر و پرکاربرد در سنجش وضعیت سلامت افراد و نابرابری‌های سلامت است. شواهد نشان می‌دهد که وضعیت اقتصادی ـ اجتماعی افراد نقش مهمی در شکل‌گیری ادراک سلامت دارد. هدف مطالعه حاضر، تعیین ارتباط بین مؤلفه‌های وضعیت اقتصادی- اجتماعی و خودگزارشی سلامت در میان بزرگسالان شهر تهران بود.
مواد و روش کار: این مطالعه به‌صورت مقطعی در بین ۴۰۰ نفر از افراد بزرگسال شهر تهران در سال ۱۴۰۴ که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند، انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته­ ای که شامل متغیرهای جمعیت‌شناختی (سن، جنسیت، وضعیت تأهل)، وضعیت اقتصادی ـ اجتماعی (شغل، سطح تحصیلات، درآمد) و خودگزارشی سلامت بود، به صورت الکترونیک و آنلاین از طریق سامانه پرس‌لاین جمع‌آوری گردید. برای تحلیل داده‌ها از نسخه ۲۶ نرم افزار SPSS  و آمار توصیفی و رگرسیون لجستیک چندمتغیره استفاده گردید.
یافته‌ها: در این مطالعه، ۵۱ % سلامت خود را «خوب»، ۱۷% «خیلی خوب»، ۲۷% (نه خوب نه بد و بد) و تنها ۴/۰۳ % وضعیت سلامت خود را «بسیار عالی» گزارش کردند. نتایج حاصل از تحلیل رگرسیون لجستیک چندمتغیره نشان داد که طبقه اجتماعی و سن مهم‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌های خودگزارشی سلامت هستند. افرادی که در طبقه پایین اجتماعی قرار داشتند، نسبت به طبقه بالا ۴/۴۷ برابر احتمال گزارش وضعیت سلامت نامطلوب داشتند و با افزایش سن، احتمال گزارش سلامت نامطلوب نیز افزایش یافت. سایر عوامل مانند جنسیت، تحصیلات، شغل و درآمد اثر مستقل معنادار نداشتند، اگرچه در تحلیل تک‌متغیره برخی از این عوامل به طور جداگانه با خودگزارشی سلامت مرتبط بودند
نتیجه‌گیری: یافته‌های این پژوهش حاکی از آن بود که اکثریت افراد (۷۲/۳ %)، سلامت خود را در سطح خوب و بالاتر گزارش کرده بودند و در بین افراد متعلق به طبقه اجتماعی پایین­ تر و افراد مسن­ تر، احتمال گزارش سلامت نامطلوب افزایش می‌یافت. لذا به نظر می رسد، سیاستگذاران سلامت در هنگام طراحی برنامه­ های بهداشتی ـ درمانی لازم است به این دو قشر جامعه، توجه ویژه ­ای داشته باشند.