مقدمه: مادران در آموزش و دادن مهارت ها در زمینه جنسی نقش مهمی دارند اما به دلیل عدم اطلاع و آگاهی، نگرش منفی و باورهای نادرست نسبت به سلامت جنسی و عوامل خطر آن در آموزش جنسی ناتوان هستند. لذا هدف از مطالعه حاضر تعیین اثر برنامه آموزش ایمنی بدن بر نگرش، باور و نیازهای مادران دارای دختر ۷ تا ۱۰ ساله در پیشگیری از سوءرفتار جنسی بود.
مواد و روش کار: مطالعه حاضر از نوع کارآزمایی بالینی  به صورت موازی با گروه کنترل و بدون کورسازی بود. بر ۷۲ مادر (گروه مداخله ۳۶ و گروه کنترل ۳۶) در مرکز بهداشتی تهرانسر وابسته به دانشگاه علوم پزشکی ایران در تهران که دارای شرایط پژوهشی بود، انجام شد. مادران واجد شرایط از طریق تلفن مطلع شدند سپس در صورت رضایت با استفاده از تخصیص تصادفی از طریق بلوک سازی به دو گروه مداخله و کنترل وارد شدند. در گروه مداخله، شش جلسه یک ساعته، دو بار در هفته به مدت سه هفته و درگروه های ۶ نفره انجام شد. گروه کنترل نیز در سه جلسه و هفته ای یک بار تحت آموزش مرتبط با تغذیه و سلامت فردی دختران پایه اول تا سوم قرار گرفتند. داده ها با استفاده از دموگرافیک فرم و یک پرسشنامه تحت عنوان نگرش، باور های مرتبط با کودک آزاری جنسی  قبل، بلافاصله و چهار هفته بعد از مداخله مورد ارزیابی قرار گرفت. داده ها با استفاده از آزمون های t مستقل، مجذور کای دو و آنالیز واریانس با اندازه گیری های مکرر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. این مطالعه از آبان تا اردیبهشت ۱۴۰۱ انجام شد.
یافته ها: تفاوت آماری معنی دار بین دو گروه از نظر مشخصات دموگرافیک مادران وجود نداشت. میانگین نمره نگرش، باور و نیازها به اجرای برنامه های آموزشی ایمنی بدن کودکان در مورد سوءرفتار جنسی بلافاصله و ۴ هفته بعد در گروه مداخله بیشتر از گروه کنترل بود و تفاوت معنی­ دار داشت، بود. با استفاده از آنالیز واریانس داده‌های تکراری نمرات نگرش، باور و نیازهای مادران به اجرای برنامه های آموزشی ایمنی بدن کودکان در طول زمان در گروه مداخله اختلاف معنی دار داشت.
نتیجه گیری: در این مطالعه اجرای برنامه آموزش ایمنی بدن بر نگرش، باور و نیازهای مادران دارای دختر ۷ تا ۱۰ ساله در مورد ایمنی جنسی بود که می­توان از نتایج آن برای مادران و پدران دارای پسر ۷ تا ۱۰ ساله با برنامه‌ی آموزش ایمنی بدن کودک در مورد آزار جنسی استفاده کرد.