مقدمه: در کشورهای در حال توسعه، از جمله ایران، مرگ‌ومیر زودرس از طریق بهره‌وری از دست‌رفته نیروی کار، بار اقتصادی قابل توجهی را بر دوش این کشورها تحمیل می‌کند. بر همین اساس این مطالعه در تلاش بود تا پیامدهای اقتصادی مرگ‌های زودرس ناشی از علل اصلی مرگ در ایران برای سال ۱۴۰۰ محاسبه کند.
مواد و روش کار: این مطالعه از نوع مقطعی، کمی و تحلیلی بود که با استفاده از داده‌های ثانویه انجام شد. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها، کلیه مرگ‌ها در ایران بر حسب سن، جنسیت و علت مرگ در سال ۱۴۰۰ در نظر گرفته شد. داده‌های مورد استفاده در این تحقیق، از مطالعه جهانی بار بیماری‌ها اخذ شد. این مطالعه تعیین کمیت بار اقتصادی علل اصلی مرگ و میر زودرس در ایران در سال ۱۴۰۰ را با استفاده از رویکرد سرمایه انسانی، دنبال کرده است.
یافته‌ها: هزینه اقتصادی مرگ و میر زودرس در ایران در سال ۱۴۰۰، حدود ۱درصد از تولید ناخالص داخلی در این سال را شامل شد. نتایج پژوهش حاکی از سهم بالای مردان در بهره‌وری از دست رفته در کشور بود و همچنین با توجه به مقطع زمانی مورد مطالعه این تحقیق، بیماری کووید-۱۹ تاثیر زیادی بر مرگ و میر زودرس و افزایش بهره‌وری از دست‌رفته جمعیت فعال کشور داشت. از جمله نتایج قابل تامل دیگر این مطالعه، هزینه اقتصادی مرگ‌های ناشی از حوادث ترافیکی است که گروه جوان جمعیت را نشانه رفته است، گروه سنی ۳۵ تا ۳۹ ساله بیشترین سهم از بهره‌وری از دست رفته ناشی از این علت را داشت و این حوادث، ۱۰ درصد از هزینه‌های اقتصادی مرگ زودرس مردان را شامل شد.
نتیجه‌گیری: بر مبنای یافته‌های این مطالعه پیشنهاد می‌گردد که منابع کافی برای مراقبتهای بهداشتی و درمانی اختصاص داده شود و در مراقبت های پیشگیرانه و اولیه سرمایه‌گذاری شود تا از طریق درمان و پیشگیری، از مرگ‌ومیرهای قابل اجتناب جلوگیری شود.