Ethics code: IR.TUMS.FNM.REC.1400.215
Shafiee Sabet M, Vahedi S, Bahramnezhad F, Dehghan Nayeri N. Investigating the relationship between presentism and resilience of critical care nurses of hospitals affiliated with Tehran University of Medical Sciences. Payesh 2023; 22 (6) :727-735
URL:
http://payeshjournal.ir/article-1-2141-fa.html
شفیعی ثابت مهدی، واحدی سولماز، بهرام نژاد فاطمه، دهقان نیری ناهید. بررسی ارتباط حضورگرایی و تاب آوری پرستاران بخشهای ویژه بیمارستان های علوم پزشکی تهران. پایش. 1402; 22 (6) :727-735
URL: http://payeshjournal.ir/article-1-2141-fa.html
1- گروه پزشکی خانواده، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
2- دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
3- گروه مراقبت پرستاری ویژه، دانشکده پرستاری و مامایی، مرکز تحقیقات مراقبت پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
4- گروه مدیریت پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی، مرکز تحقیقات مراقبت پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
چکیده: (1205 مشاهده)
مقدمه: حضورگرایی به دلیل ارتباط با طیف وسیعی از مسائل سلامتی از جمله کیفیت مراقبت و ایمنی بیمار مسئلهای مهم و چالشبرانگیز در حوزه سلامت محسوب میشود. در عین حال، تابآوری کارکنان به ویژه پرستاران به عنوان قشری که بیشترین تماس را با بیمار دارند، مولفه مهمی برای تداوم و کیفیت مراقبت از بیماران و سلامتی خودشان محسوب میشود. لذا این مطالعه با هدف تعیین سطح حضورگرایی پرستاران بخشهای ویژه و ارتباط آن با تابآوری شان انجام شد.
مواد و روش کار: مطالعه کنونی از نوع توصیفی- همبستگی بود که طی آن اطلاعات لازم ۳۰۰ نفر از پرستاران شاغل در بخشهای ویژه (با نمونه گیری تصادفی) توسط ابزارهای پژوهش از جمله پرسشنامه تابآوری و حضورگرایی گرداوری شد. بعد از انتخاب تصادفی پرستاران با استفاده از چارچوب نمونه گیری، و اخذ رضایت به منظور شرکت در پژوهش، ابزارها به صورت برخط در اختیار آنان قرار گرفته و اطلاعات جهت تحلیل به نرمافزار SPSS نسخه ۱۶وارد شد. دادهها با آمار توصیفی و استنباطی نظیر همبستگی پیرسون و رگرسیون تحلیل شد.
یافته ها: نیمی از پرستاران مورد مطالعه در دهه چهارم زندگی قرار داشتند و ۸۷% زن و اکثریت دارای مدرک لیسانس بودند. نزدیک به یک سوم پرستاران سابقه کاری بین ۱۲-۶ سال در بخش و بیمارستان کنونی، و همچنین سابقه کار در بخش ویژه داشتند. اکثریت معتقد بودند برنامه ریزی طبق درخواست آنها صورت نمی گیرد. نزدیک به نیمی حضورگرایی در سطح متوسط داشتند و سطح تابآوری اکثریت آنها نیز بیش از متوسط بود. بعد از حذف اثر متغیرهای مخدوشکننده، در مدل رگرسیون ارتباط بین حضورگرایی و تابآوری نشان داده شد. مدل رگرسیونی طبق ضریب تعیین توانست ۹۱% واریانس را پیش بینی کند.
نتیجه گیری: با توجه به نتایج مطالعه کنونی، به مدیران توصیه می شود با برنامه ریزی برای کاهش حضورگرایی، ضمن افزایش تابآوری پرستاران، جهت ارتقای کیفیت مراقبت گام بردارند.
نوع مطالعه:
توصیفی |
موضوع مقاله:
مدیریت خدمات بهداشتی درمانی دریافت: 1402/2/20 | پذیرش: 1402/6/14 | انتشار الکترونیک پیش از انتشار نهایی: 1402/6/20 | انتشار: 1402/8/14