Ethics code: IR.SBMU.PHNS.REC.1401.032
1- دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
2- گروه بهداشت عمومی، دانشکده بهداشت و ایمنی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
3- کمیته پژوهشی دانشجویان، دانشکده بهداشت و ایمنی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
چکیده: (13 مشاهده)
مقدمه: فرسودگی شغلی شاخص کلیدی در ارزیابی سلامت و عملکرد کارکنان بهداشتی است. عدم تعادل تقاضا-منابع موجب بروز اختلالات جسمی و روانی میشود. در مطالعه حاضر، وضعیت فرسودگی شغلی و ارتباط آن با متغیرهای جمعیت شناختی در میان کارکنان بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی مورد ارزیابی قرار گرفته است.
مواد و روش کار: این مطالعه توصیفی- تحلیلی بر روی ۷۴۳ نفر از کارکنان بهداشتی با استفاده از نمونهگیری خوشهای تصادفی انجام شد. دادهها با استفاده از پرسشنامه اطلاعات جمعیت شناختی و پرسشنامه فرسودگی شغلی ماسلاچ جمعآوری و با SPSS نسخه ۱۶ با آمار توصیفی و آزمونهای استنباطی تی مستقل و آنالیز واریانس یک طرفه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. برای بررسی مدل اندازه گیری فرسودگی شغلی از EQS۶.۴ استفاده شد.
یافتهها: میانگین فرسودگی شغلی کارکنان ۷۵/۳۶ با انحراف معیار ۱۳/۸۱ بود که سطح نسبتاً بالایی از فرسودگی را در بین مشارکتکنندگان نشان میدهد و کمینه و بیشینه این مقادیر، ۴۴/۰۰ و ۱۱۴/۰۰ بودند. در فرسودگی کلی، افراد با سابقه ابتلا به کرونا به طور معنادار میانگین بالاتری نسبت به افراد غیرمبتلا داشتند. همچنین تفاوتهای معنادار بین گروههای سنی در فرسودگی کلی، شناسایی شد. وضعیت اقتصادی هم به عنوان یک متغیر تأثیرگذار شناخته شد چرا که افراد با وضعیت اقتصادی ضعیف بیشترین میانگین و فرسودگی کلی را نشان دادند. در سایر متغیرهای جمعیت شناختی ارتباط معنی دار با فرسودگی شغلی کارکنان مشاهده نشد.
نتیجهگیری: این مطالعه با ترسیم چارچوب جامع روابط بین عوامل فردی و سازمانی زمینهساز تدوین راهبردهای مداخلهای جهت کاهش فرسودگی شغلی میشود. یافتهها میتواند پایهای علمی برای طراحی برنامههای حمایتی و بهبود عملکرد فردی محسوب شود؛ از این رو، بررسی همافزایی این عوامل در بسترهای سازمانی مختلف در تحقیقات آتی توصیه میگردد.
نوع مطالعه:
توصیفی |
موضوع مقاله:
سلامت همگانی دریافت: 1404/4/26 | پذیرش: 1404/12/1 | انتشار الکترونیک پیش از انتشار نهایی: 1405/9/1