مقدمه: یکی از تحولاتی که در سال‌های اخیر در رفتارهای باروری زوجین ایرانی رخ داده است، عقب‌انداختن ازدواج و فرزندآوری به سنین بالاتر است. این امر، باروری زنان را کاهش داده و پیامدهای اقتصادی، اجتماعی و جمعیتی تأثیرگذاری به‌دنبال دارد. هدف  مقاله حاضر، تحلیل فاصله زمانی بین ازدواج تا ولادت فرزند اول و عوامل تعیین‌کننده آن بود.
مواد و رو ش کار: این مطالعه مبتنی بر داده‌های ثانویه‌ای بود که در یک پیمایش مقطعی و به کمک پرسشنامه جمع‌آوری شد. اطلاعات مورد نیاز تحقیق، به روش مصاحبه از ۴۰۰ نفر از زنان همسردار ۵۴-۱۵ ساله (که براساس روش تصادفی سیستماتیک از ۱۲ خوشه در مناطق شهری و روستایی شهرستان اردکان انتخاب شده‌ بودند) در سال ۱۴۰۲ جمع‌آوری گردید. علاوه براین، بخشی از متغیرها و اطلاعات تکمیلی مورد نیاز، با جستجوی کدملی افراد نمونه تحقیق از سامانه یکپارچه بهداشت (سامانه سیب) استخراج و به اطلاعات آن‌ها در فایل اکسل افزوده شد. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های تحلیل بقا، آزمون کاپلان‌مایر و لگ‌نرمال مورد تحلیل قرار گرفتند.
یافته‌ها: نتایج تحلیل بقا نشان داد که میانه فاصله ازدواج تا زمان تولد اول، ۳۲ ماه است. به‌عبارت دیگر تا ۳۲ ماه بعد از ازدواج، نیمی از زنان به فرزند اول رسیده و نیمی بی‌فرزند باقی مانده‌اند. براساس نتایج مدل‌سازی نیز سن و سطح تحصیلات زنان و وضعیت مهاجرت از عوامل مهم وتأثیرگذار شناخته شدند. براساس مدل بقای لگ‌نرمال با افزایش سن زنان، مدت زمان بقای ازدواج تا تولد فرزند اول کمتر شده و زنان در فاصله کوتاه‌تری از ازدواج اقدام به فرزندآوری کرده‌اند. در زنان با تحصیلات کمتر تولد فرزند اول زودتر است. افراد غیربومی نیز در فاصله طولانی‌تری از ازدواج، فرزند اول خود را به دنیا آورده‌اند.
نتیجه‌گیری: براساس یافته‌ها بی‌فرزندی در شهرستان اردکان پایین بوده و اکثر ازدواج‌ها به فرزندآوری ختم شده است. این مهم به دلیل فرهنگ مذهبی، اخلاقی و خانوادگی است که نگرش مثبتی نسبت به ابعاد مختلف ازدواج و تشکیل خانواده ایجاد کرده است.