مقدمه: بیماریهای واگیردار و غیر واگیر همواره با تأثیرات بسیاری در میزان باروری، مرگ و میر و بار بیماری همراه است. مطالعه حاضر با هدف  بررسی تاثیر کووید-۱۹ بر شاخص های باروری و مرگ انجام شد.
مواد و روش‌ کار: مطالعه حاضر، یک مطالعه ترکیبی بود که در دو مرحله مقطعی توصیفی و مطالعه مروری انجام شد. در مرحله توصیفی داده های آماری در طی ۳ دوره زمانی قبل از اپیدمی کووید (اسفند ۱۳۹۶ تا اسفند ۹۸ )، حین اپیدمی (از اسفند ۹۸ تا اسفند ۱۴۰۰) و بعد از اپیدمی (از اسفند ۱۴۰۰ تا اسفند۱۴۰۲) به مدت ۲۴ ماه بررسی شد. در مرحله دوم، مطالعه مروری در زمینه تاثیر اپیدمی کرونا بر شاخص های مرگ و میر و شاخص های باروری و همچنین پیامدهای مادر- جنین در ایران طی سالهای گذشته انجام گرفت که از طریق  پایگاه الکترونیکی PubMed، Scopus، Web of Science و پایگاه داده فارسی (SID) مقالات تا سال ۲۰۲۳ جستجو شدند. منبع بررسی پیامدها و عوارض مرتبط با مادر و نوزاد از طریق مطالعه مروری به دست آمد. تجزیه تحلیل داده ها با استفاده از آماره های توصیفی در نرم افزار  SPSS انجام و با استفاده از تعداد، درصد و نمودار بیان گردید.
یافته‌ها: میزان باروری عمومی در دوره قبل از اپیدمی حدود ۳/۵% برآورد شد که در دوره حین و بعد از اپیدمی به ۳/۱  کاهش یافت. میزان مرده زایی در دوره قبل از اپیدمی تقریبا ۴/۶% گزارش شد که در دوره بعد از اپیدمی به ۳/۸% کاهش پیدا کرد. میزان تولد خام در دوره قبل و بعد از اپیدمی نیز به ترتیب ۱/۴ و ۱/۰۵% بود.  در دوره حین و بعد از همه گیری کرونا  از نظر پیامدهای مادری، اغلب مادران باردار با خطر سزارین، زایمان زودرس  و اقامت طولانی در بیمارستان مواجه بودند.  از نظر پیامدهای نوزادی، اختلال ضربان قلب جنین، بستری شدن در بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان  و نیاز به احیا در دقیقه اول  بیشترین پیامد گزارش شده بود. میزان پوشش واکسیناسیون در طول همه گیری و بعد از آن کاهش داشت.
نتیجه گیری: یافته های مطالعه نشان داد که میزان باروری و تولد خام در دوره حین و پس از اپیدمی کاهش داشته است. همچنین در دوره کووید-۱۹، عوارض  مادری و جنینی مانند عوارض تنفسی، زایمان زودرس، پارگی زود رس غشا،  پره اکلامپسی، اختلال انعقادی و قلبی ریوی مادران باردار و  نوزادان افزایش داشت. لذا  آگاه‌سازی برای پیشگیری از ابتلا به هر نوع عفونت در بارداری که می تواند بر بروز عواقب پاتولوژیک در مادر و نوزاد تاثیر گذار باشد و همچنین بهبود و تداوم مراقبتهای پریناتال  ضروری به نظر می رسد.