مقدمه: سالمندان مبتلا به بیماری های مزمن با چالش‌های متعددی در حفظ کیفیت زندگی خود روبرو هستند. خودمراقبتی به عنوان راهبردی برای مدیریت بیماری و بهبود کیفیت زندگی شناخته می‌شود و نظریه اورم می‌تواند بر خودمراقبتی سالمندان دارای بیماری های مزمن کمک‌کننده باشد.
مواد و روش کار: این مطالعه به صورت نیمه‌تجربی با دو گروه با طرح پیش آزمون – پس آزمون بر روی ۷۰ نفر از سالمندان با بیماری‌های مزمن مراجعه‌کننده به بیمارستانهای آموزشی شهر زاهدان در سال ۱۴۰۳ انجام شد. نمونه‌ها به صورت تصادفی در دو گروه مداخله و کنترل قرار گرفتند. گروه مداخله چهار جلسه آموزش حضوری براساس مدل خودمراقبتی اورم را دریافت کردند.گروه مداخله و کنترل پرسشنامه کیفیت‌زندگی سازمان سلامت جهان را در مرحله پیش‌آزمون و یک ماه بعد از مداخله تکمیل کردند. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون‌های کای دو، تی‌زوجی و تی مستقل استفاده گردید.
یافته ها: میانگین نمره‌ی کیفیت زندگی عمومی قبل از مداخله در گروه مداخله و کنترل به‌ترتیب ۵/۲۸  ± ۵۸/۵۱ و ۵۷/۵۶  ± ۴/۹۱ بود و بعد از مداخله در گروه مداخله ۴/۹۹  ± ۶۴/۹۷ به و در گروه کنترل ۵/۵۰± ۵۷/۰۸ بود. آموزش خودمراقبتی بر اساس الگوی اورم به‌طور معناداری منجر به بهبود کیفیت زندگی در تمام حیطه‌ها در گروه مداخله گردید.
نتیجه گیری: یافته‌های این مطالعه نشان داد که نظریه خودمراقبتی اورم، روشی موثر و قابل استفاده برای ارتقای سلامت و کیفیت زندگی سالمندان با بیماری های مزمن است.