بررسی تأثیر آموزش ‌حمل بیمار مبتنی بر الگوی پرسید ـ پروسید بر میزان اختلالات اسکلتی ـ عضلانی در کمک‌پرستاران - پایش
دوشنبه 13 مهر 1405
OPEN ACCESS
دوره 22، شماره 3 - ( خرداد ـ تیر 1402 )                   جلد 22 شماره 3 صفحات 300-289 | برگشت به فهرست نسخه ها

Ethics code: IR.KUMS.REC.1401.011


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Mohammaditavileh F, Gharagozlou F, Kazemi S, Barzegar A. The effect of patient handling training based on PRECEDE-PROCEED Model on musculoskeletal disorders among nursing assistants. Payesh 2023; 22 (3) :289-300
URL: http://payeshjournal.ir/article-1-2010-fa.html
محمدی طاویله فاطمه، قره گوزلو فرامرز، کاظمی سمیه، برزگر اکبر. بررسی تأثیر آموزش ‌حمل بیمار مبتنی بر الگوی پرسید ـ پروسید بر میزان اختلالات اسکلتی ـ عضلانی در کمک‌پرستاران. پایش. 1402; 22 (3) :289-300

URL: http://payeshjournal.ir/article-1-2010-fa.html


1- دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران
2- گروه بهداشت عمومی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران
چکیده:   (3775 مشاهده)
مقدمه: یکی از برنامه‌های مؤثر در پیشگیری از اختلالات اسکلتی-عضلانی، استفاده از مداخلات آموزشی حمل بیمار در چارچوب الگوی جامع پرسید-پروسید است. این مطالعه با هدف بررسی تأثیر آموزش ‌حمل بیمار مبتنی بر الگوی پرسید-پروسید بر میزان اختلالات اسکلتی-عضلانی در کمک‌پرستاران انجام شد.
مواد و روش‌ کار: این پژوهش، یک مطالعه نیمه‌تجربی بود که در سال ۱۴۰۱ بر روی ۱۰۰ نفر از کمک‌پرستاران شاغل در بیمارستان‌ امام رضا (ع) واقع در استان کرمانشاه در گروه مداخله و کنترل، انجام شد. ابزار جمع‌آوری داده‌ها شامل پرسشنامه مشخصات جمعیت‌شناختی، پرسشنامه نوردیک، مقیاس نقشه بدن، مقیاس آنالوگ بصری و پرسشنامه رفتارهای پیشگیری از اختلالات اسکلتی-عضلانی براساس الگوی پرسید بود که در سه مرحله‌ی قبل، یک و سه ماه پس از مداخله، تکمیل شدند. تحلیل داده‌ها در نرم افزار  SPSS و با استفاده از آزمون‌های آمار توصیفی و تحلیلی صورت گرفت.
یافته ها: قبل از مداخله میزان و شدت اختلالات اسکلتی-عضلانی بین گروه­ مداخله و کنترل فقط در برخی اندام‌ها، اختلاف معنادار داشت اما پس از مداخله میزان و شدت اختلالات بین دو گروه در تمام اندام‎ها، اختلاف معنادار داشت. به این صورت که در گروه مداخله، این میزان کاهش یافت. قبل از مداخله، اختلاف معناداری بین نمره آگاهی، نگرش، خودکارآمدی، عوامل تقویت کننده و قادرکننده و رفتار در گروه مداخله و کنترل وجود نداشت. اما پس از مداخله، این نمرات بین دو گروه، اختلاف معناداری داشت، به این صورت که در گروه مداخله، فزایش یافت.  
نتیجه‌گیری: در این مطالعه آموزش حمل بیمار بر اساس الگوی پرسید-پروسید تاثیر بسزایی در کاهش میزان و شدت اختلالات اسکلتی-عضلانی داشت. لذا مداخله آموزشی براساس این الگو احتمالاً می‌تواند باعث کاهش اختلالات اسکلتی-عضلانی در افرادی شود که به نوعی با حمل بیمار سروکار دارند، البته انجام مطالعات بیشتر بر روی تعداد افراد بیشتری توصیه می‎شود.
 
متن کامل [PDF 1165 kb]   (1699 دریافت)    
نوع مطالعه: توصیفی | موضوع مقاله: مولفه های اجتماعی سلامت
دریافت: 1401/9/15 | پذیرش: 1402/1/23 | انتشار الکترونیک پیش از انتشار نهایی: 1402/3/2 | انتشار: 1402/3/10

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به پایش می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق