1- دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران
چکیده: (2949 مشاهده)
مقدمه: همهگیری ویروس کرونا و قرنطینه خانگی ناشی از آن، سبک زندگی جدیدی را در جامعه پدید آورده است. هدف این پژوهش، شناسایی آن دسته از معیارهای محیطی مسکن بود که بر سازگاری افراد با شرایط قرنطینه، مؤثر است. بررسی تغییراتی که ساکنان برای مناسبسازی خانههای خود با نیازها و شرایط دوران قرنطینه، اعمال کردهاند، از دیگر اهداف تحقیق است.
مواد و روش کار: دادههای حاصل از پیمایش انجام شده بر روی 813 نفر که به پرسشنامه پژوهشگرساخت برخط توزیع شده در شبکههای اجتماعی، پاسخ دادهاند، با استفاده از آمارهای توصیفی و همچنین مدل درخت تصمیمگیری، تجزیه و تحلیل شد.
یافتهها: در دوران قرنطینه، ساکنان به ترتیب بیشتر در فضاهای اتاقخواب، نشیمن، پذیرایی، بالکن و ورودی، تغییراتی اعمال کردهاند. از بین مشخصههای محیطی مسکن، رضایتمندی از پاسخگویی خانه به نیازها و شرایط خاص ایام قرنطینه، فضاهای استفاده شده و فعالیتهای انجام شده در دوران قرنطینه خانگی، میزان تنوع رنگی و رنگ غالب خانه دوران قرنطینه، میزان امکان انجام ورزش و نوع خانه دوران قرنطینه در تعیین سطح سازگاری افراد با خانهنشینی، نقش بیشتری داشته است.
نتیجهگیری: شرایط محیطی مسکن میتواند بر سطح سازگاری افراد با خانهنشینی، مؤثر باشد. محیطهای مسکونی که انعطافپذیری بیشتری داشتهاند و در پاسخگویی به شرایط دوره قرنطینه، رضایتبخش عمل کردند، در ایجاد سازگاری با خانهنشینی طولانیمدت، موفقتر عمل نمودهاند. با توجه به یافتههای تحقیق، در راستای ارتقاء سازگاری ساکنین با شرایط قرنطینه، باید امکان انجام فعالیتهای مختلف ازجمله باغبانی، خلوت با خود، ورزش و فعالیتهای مجازی، از سوی دیگر کمیت و کیفیت مشاعات، ارتباط با طبیعت و کاربرد رنگ در فضاهای داخلی و تراکم واحد در مجموعههای مسکونی، بیشازپیش در طراحی مسکن مورد توجه قرار گیرد.
نوع مطالعه:
توصیفی |
موضوع مقاله:
روانشناسی سلامت دریافت: 1400/1/31 | پذیرش: 1400/9/6 | انتشار الکترونیک پیش از انتشار نهایی: 1400/9/27 | انتشار: 1400/9/29