fa مجوز دادگاه، موضوع ماده 2 قانون نحوه اهدای جنین به زوجین نابارور از نظر حقوقی توصیفی Descriptive تصميم دادگاه كه متضمن حق، تكليف، اجازه و نظاير آن است، با نيت حفظ نظم عمومي و اجراي عدالت اصدار مي‌يابد و از نظر اعتبار در تمام رژيم‌هاي حقوقي، ارزش والايي دارد. با توجه به اين امر، علماي حقوق تصميم دادگاه را از زواياي مختلف و به‌ خصوص با رويكرد آيين دادرسي بررسي كرده، انواع آن و آثاري را بر شمرده‌اند. محقق در اين مقاله قصد دارد تا مجوز دادگاه را كه بايد مطابق با مفاد ماده 2 قانون نحوه اهداي جنين به زوجين نابارور مصوب 1382 اصدار يابد، از پاره‌اي جهات مرتبط با آيين دادرسي مدني بررسي نمايد.<br>تصميم دادگاه متضمن اجازه‌ بوده در واقع، تصميمي در امور حسبي تلقي مي‌گردد. بنا بر نظر محققان اين مجوز در قسمتي كه متضمن تأييد ناباروري زوجين است، مشابه احكام اعلامي و در بخشي كه حاوي اجازه استفاده از مزاياي موضوع قانون مارالذكر است مشابه ‌احكام تأسيسي تلقي مي‌گردد. اين تصميم چنانچه دال بر عدم صلاحيت زوجين باشد، قابل تجديد نظر‌خواهي است و شكل ‌غيابي براي آن متصور نيست. امكان فرجام ‌‌خواهي نسبت به تصميم دادگاه در مانحن‌فيه وجود ندارد و امكان تقاضاي اعاده دادرسي نسبت به آن نيز بعيد به نظر مي‌رسد. مطابق نص قانون، تصميم دادگاه مجوز است، لذا مفيد اباحه بوده است، بنابراين جزء احكام تكليفي ترخيصي تلقي مي‌گردد. پس الزامي براي اجراي آن بر مركز درمان ناباروري و يا زوجين متقاضي وجود ندارد. نكته مهم ديگر آن است كه مطابق نص قانون، بررسي صلاحيت زوجين از شمول تشريفات آيين‌ دادرسي مدني خارج است و مفهوم مخالف آن است كه پس از احراز صلاحيت يا رد آن، انشاي تصميم و تجديد نظر خواهي و ساير آثار آن تابع آيين‌ دادرسي مدني خواهد بود.</span> Objective(s): Court verdicts that include rights, duties, permission and the like are issued with the aim of preserving public interests and delivering justice. These verdicts are highly valued in all legal regimes. In this regard, law experts have addressed the court final decision from different aspects especially through a procedural approach. The researchers intend to assess the court permission which must be accorded on the basis of article 2 of embryo donation act 2003 from a civil procedural perspective.<br>Results: The court final decision is indeed permission in the field of personal status law. This decision is similar to the declaratory judgments where it points to the couple’s infertility and to establishing ones where pointing to a permission to benefit from the infertility treatment facilities. This decision could be appealed if depriving the couples from the facilities, though in absent hearing is not accepted. Further appeal and re-hearing is not accepted as well.<br>Conclusion: Based on the text of the act, decision of the court is considered as permission and in this regard it is one of power conferring rules allowing the claimants to do what they have applied for. Therefore, the decision cannot be enforced against an infertility treatment centre. Other important point is that according to the Act, the assessment of couples' qualifications is done out of formalities of Civil procedure and by implication after acceptance of the qualification or the rejection, the decision and its review will be according to Civil procedure too.</span> رأی دادگاه, آیین ‌دادرسی مدنی, قانون, اهدای جنین Volition of the court, Civil procedure, Act, Embryo donation 0 0 http://payeshjournal.ir/browse.php?a_code=A-10-10-674&slc_lang=fa&sid=1 Milanifar A.R. علیرضا میلانی‌فر 10031947532846002921 10031947532846002921 No Shahbazi M.H. محمدحسین شهبازی 10031947532846002922 10031947532846002922 No Akhondi M.A. محمدمهدی آخوندی 10031947532846002923 10031947532846002923 No Behjati Ardakani Z. بهجتی اردکانی 10031947532846002924 10031947532846002924 No