fa رابطه بین خودگزارشی سلامت و وضعیت اقتصادی ـ اجتماعی مردم شهر تهران، ایران: یک مطالعه مقطعی سلامت همگانی Public Health توصیفی Descriptive <div style="text-align: justify;"><strong>مقدمه:</strong> خودگزارشی سلامت یکی از شاخص‌های معتبر و پرکاربرد در سنجش وضعیت سلامت افراد و نابرابری‌های سلامت است. شواهد نشان می‌دهد که وضعیت اقتصادی ـ اجتماعی افراد نقش مهمی در شکل‌گیری ادراک سلامت دارد. هدف مطالعه حاضر، تعیین ارتباط بین مؤلفه‌های وضعیت اقتصادی- اجتماعی و خودگزارشی سلامت در میان بزرگسالان شهر تهران بود.<br> <strong>مواد و روش کار:</strong> این مطالعه به‌صورت مقطعی در بین ۴۰۰ نفر از افراد بزرگسال شهر تهران در سال ۱۴۰۴ که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند، انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته&shy; ای که شامل متغیرهای جمعیت‌شناختی (سن، جنسیت، وضعیت تأهل)، وضعیت اقتصادی ـ اجتماعی (شغل، سطح تحصیلات، درآمد) و خودگزارشی سلامت بود، به صورت الکترونیک و آنلاین از طریق سامانه پرس‌لاین جمع‌آوری گردید. برای تحلیل داده‌ها از نسخه ۲۶ نرم افزار SPSS &nbsp;و آمار توصیفی و رگرسیون لجستیک چندمتغیره استفاده گردید.<br> <strong>یافته‌ها: </strong>در این مطالعه، ۵۱ % سلامت خود را &laquo;خوب&raquo;، ۱۷% &laquo;خیلی خوب&raquo;، ۲۷% (نه خوب نه بد و بد) و تنها ۴/۰۳ % وضعیت سلامت خود را &laquo;بسیار عالی&raquo; گزارش کردند. نتایج حاصل از تحلیل رگرسیون لجستیک چندمتغیره نشان داد که طبقه اجتماعی و سن مهم‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌های خودگزارشی سلامت هستند. افرادی که در طبقه پایین اجتماعی قرار داشتند، نسبت به طبقه بالا ۴/۴۷ برابر احتمال گزارش وضعیت سلامت نامطلوب داشتند و با افزایش سن، احتمال گزارش سلامت نامطلوب نیز افزایش یافت. سایر عوامل مانند جنسیت، تحصیلات، شغل و درآمد اثر مستقل معنادار نداشتند، اگرچه در تحلیل تک‌متغیره برخی از این عوامل به طور جداگانه با خودگزارشی سلامت مرتبط بودند<br> <strong>نتیجه‌گیری: </strong>یافته‌های این پژوهش حاکی از آن بود که اکثریت افراد (۷۲/۳ %)، سلامت خود را در سطح خوب و بالاتر گزارش کرده بودند و در بین افراد متعلق به طبقه اجتماعی پایین&shy; تر و افراد مسن&shy; تر، احتمال گزارش سلامت نامطلوب افزایش می‌یافت. لذا به نظر می رسد، سیاستگذاران سلامت در هنگام طراحی برنامه&shy; های بهداشتی ـ درمانی لازم است به این دو قشر جامعه، توجه ویژه &shy;ای داشته باشند.&nbsp;&nbsp; <span style="letter-spacing:-.2pt"></span></div> <div style="text-align: justify;"><strong>Objective (s)<span dir="RTL" lang="AR-SA" style="border:none windowtext 1.0pt; color:black; padding:0in">:</span></strong> Self-rated health (SRH) is a widely used and reliable indicator for assessing individual health status and health inequalities. Evidence suggests that socioeconomic conditions significantly shape individuals&rsquo; health perceptions. This study aimed to examine the association between key socioeconomic factors, including occupation, education, and income and SRH among adults in Tehran, Iran.<br> <strong>Methods:</strong> A cross-sectional survey was conducted among 400 adults aged 18&ndash;65 years in Tehran. Data were collected using a structured questionnaire covering demographic variables (age, gender, marital status), socioeconomic indicators (occupation, education, income), and SRH. Descriptive statistics and multivariable logistic regression analyses were applied to identify independent predictors of SRH.<br> <strong>Results:</strong> The mean (SD) age and years of education of participants were 38.06 (14.06) and 15.76 (3.36) years, respectively. Most participants reported their income as &ldquo;faire&rdquo; good nor bad&rdquo; (53%). Multivariable logistic regression revealed that social class and age were the strongest predictors of SRH. Participants in the lower social class were more likely to report poor health compared to those in the upper class (OR=4.47, P=0.01). Additionally, increasing age was associated with a higher likelihood of reporting suboptimal health (OR=1.03, P=0.04). Other factors, including gender, education, occupation, and income, were not independently associated with SRH, although some showed associations in univariate analyses.<br> <strong>Conclusions: </strong>SRH appears to be predominantly influenced by social position and age rather than individual characteristics such as education, occupation, or income. These findings highlight the critical role of structural and social inequalities in shaping health outcomes. Public health policies should prioritize reducing social disparities and promoting social equity to improve population health.<span lang="AR-SA" dir="RTL" style="font-family:"B Nazanin""></span></div> خودگزارشی سلامت, وضعیت اقتصادی-اجتماعی, شغل, تحصیلات, درآمد, نابرابری سلامت, تهران. self-rated health, socioeconomic status, occupation, education, income, health inequality, Tehran 79 87 http://payeshjournal.ir/browse.php?a_code=A-10-2615-1&slc_lang=fa&sid=1 Tahereh Rostami-Kateshali طاهره رستمی rostami@acecr.ac.ir 100319475328460038879 100319475328460038879 No Department of Social Science, Faculty of Literature, Humanities and Social Sciences, Science and Research Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran گروه علوم اجتماعی دانشکده ادبیات، علوم انسانی و اجتماعی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Ali Montazeri علی منتظری montazerir@acecr.ac.ir 100319475328460038880 100319475328460038880 Yes Population Health Research Group, Health Metrics Research Centre, Iranian Institute for Health Sciences Research, ACECR, Tehran, Iran گروه سلامت جامعه، مرکز تحقیقات سنجش سلامت، پژوهشکده علوم بهداشتی، تهران، ایران Forouzandeh Jafarzadehpour فروزنده جعفرزاده پور jafarzadeh@acecr.ac.ir 100319475328460038881 100319475328460038881 No Department of Youths & Inter-generational Relationships, Institute of Humanities and Social Sciences, ACECR, Tehran, Iran گروه جوانان و مناسبات نسلی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی، جهاد دانشگاهی، تهران، ایران